E quen quere almorzo sen café para dous.
Enfriou a taza dos recordos,
aínda que está quente este inverno
aínda vestido con follas
que se resisten contra o vento
que se enfrontan a aceptar unha nova estación.
E removo con un pau,
o fondo do vaso
o repouso dun amor
que sabe a final e a principio
que se queda abandonado atrás
sen saber que facer.
Que pasa a ser a vergonza dun galego,
co sabor a porcelana rota
dun sorbo intenso,
coma quen alarga a apocalipse
dun último trozo.
