"Hai areas que se che pegan á pel e tardan en deixarse levar polo vento, é por iso que estes días aínda teño o deserto debaixo da almofada".
E complicado comezar a escribir cando aínda non terminaches de viaxar, cando a túa cabeza se quedou nun estado de asimilación complexo. Pero que a eternidade das letras sexa o que salve estos recordos, que constrúan un presente eterno, que sexan unha porta ó pasado nun futuro nublado por novos horizontes.
Marrocos, 3 - 11 de Xuño de 2017.
Agora, sentada a posteriori, non paro de intentar rememorar as sensacións, as cancións, a temperatura, e o olor dese marabilloso continente de acollida. Fun en busca de "peponi", que en suahili significa "paraíso", e atopei en vida o que moitos anhelan despois da morte. O nirvana é enerxía, que che move tan forte que non deixa opción ó medo, que che fai só dudar por costume, pero que che arrastra e che contaxia de soños, de colores, de sorrisos. Peponi marcou con fortes tambores unha melodía que non son capaz de deixar de bailar.
Por coincidencia, unha loira que me acompañou na viaxe tiña tatuado no brazo "kabila", que según dixo significa tamén en suahili "fogar". E iso foi no que se transformaron un grupo de cinco persoas e un fiat punto durante a miña aventura persoal, nun cobixo, nunha familia.
Non paro de mirar o móbil, porque sacar de dentro ó principio costa, parece que se queren quedar nun pozo as historias, vergoñosas de seren contadas, pero ben sei que ata que remate, o destino non me deixará continuar. Porque precisa ser humildemente expresado, Peponi quere ter voz neste corazón, que aínda non atopa notas para cantarlle como se merece.
Será a forma de ver que teño nos ollos ou será que a lúa chea mos fai brilar demáis, pero alí no alto o vento deixou de atizar, e xuraría que se parou o tempo por uns intres, se pecho os ollos creo poder lembrar, como intentamos meditar todos xuntos, e como despois continuei soa, libre, máis dona do mundo que de min mesma.
É unha terra de tradición na que co coñecemento dunhas poucas palabras máxicas te podes adentrar na vida de calquer mirada descoñecida. "Salam!" é unha das chaves que abre as primeiras portas de acceso a unha cultura irmá, que nos recorda tempos pretéritos de convivencia e intercambio, que van escritos na nosa historia, perdidos entre as mil polas da nosa árbore xenealóxica.
E as mil noites, e as mil historias.
Teño que decir que o meu nivel de árabe avanzou notablemente, xa que agora ata sei dicir que teño unha voz bonita, e a verdade e que dende que volvín morro do gusto cada vez que me oio, e non se esconde narcisismo nesta frase, senón unha identidade trucada que leva tempo buscando un camiño de volta á kabila.
"Non sodes super felices?". E sí, como non o íbamos a ser se nos regaban diariamente con centos de excusas perfectas.
A morriña, aínda que inevitable, tardou en chamarnos de volta, nun mundo onde cando frotas unha lámpara sae te de menta, onde as contradiccións, contraposicións e choques están á orde do día, desorganizando ata ó máis ordenado, e obligándoche a confiar no curso da vida, e menos mal que somos galegos, e alí onde vaiamos, "maloserá".
