L. Creciente 1.

Ese escalofrío, que precede a tormenta sensorial.

É ese o impulso polo que deberíamos movernos. 

Debería ser o que nos empuxase a perder o medo de afastarnos de nós mesmos, na oscuridade da noite.

Sen límites, lonxe.

Sen comer, sen dormir. Nun espacio atemporal. Donde nos movesen os latidos.

Deberíamos falar cantando, deberíamos mirarnos pintando, deberíamos susurrarnos escribindo bonitas poesías.

Deberíamos. Deberíamos loitar porque non amencese o día.

Porque perder o medo a caer é a forma máis san de tirarse.

/E deberían ser as tres da tarde, non da mañán/.

Lúa chea 1.

Teño que recoñecelo. Algo de mala ostia si que me pon (un pouco solo, como o café).

Que saques o peor de min tan facilmente, cando eu me esforzo tanto en escondelo. Ten tela a cousa (como o meu vestido de acompañante á boda que non fomos, ou que non vamos, mellor dito).

Non sei por qué te empeñastes tanto en xogar ás casiñas conmigo; sabías de sobra que o meu non era eso, que me agobiaba, que eu son máis de cada can co seu óso.

Que me mataba a incertidume, sí, que me desconcertabas e eso atábame a ti, tamén. Pero eso, por se non te destes conta, fíxome completamente túa, como non o fóra nunca, de nadie. Nin de min.

Pero ti nada. Eu decíache que non, que me cheiraba raro (e non sólo a colonia), que a historia se complicaba sin ter por qué.

Pero como siempre, nin puto caso.

Ahora sei que non era por facer un chiste

                 que non era tampouco polo meu ben

                 que non era menos aínda por evolucionar conmigo

                 que era todo moito máis simple

        

Porque era todo simplemente por joder. 

(a putada e que estou toda cachonda pensando en volver a joder contigo).