Ese escalofrío, que precede a tormenta sensorial.
É ese o impulso polo que deberíamos movernos.
Debería ser o que nos empuxase a perder o medo de afastarnos de nós mesmos, na oscuridade da noite.
Sen límites, lonxe.
Sen comer, sen dormir. Nun espacio atemporal. Donde nos movesen os latidos.
Deberíamos falar cantando, deberíamos mirarnos pintando, deberíamos susurrarnos escribindo bonitas poesías.
Deberíamos. Deberíamos loitar porque non amencese o día.
Porque perder o medo a caer é a forma máis san de tirarse.
/E deberían ser as tres da tarde, non da mañán/.
No hay comentarios:
Publicar un comentario