Abrín o frasco e olía a verán. A sábanas novas e a soños mollados. A area nos pés. E a miña nariz abrazouse a él, ata saciar a sede de ti. Pero o aroma esparceuse pola habitación e escapouse polo oco da ventá, inundando a cidade de ilusión.
Os recordos dormen no balcón, esperándote.
E sí, teño a boca pequena pero satisfeita de comer o calendario a bicos. De pasar as horas creando mil ideas que cubran a túa ausencia, que me enchan os reloxos sen ti.
Qué máis da, se é contigo.
Afogan as palabras na tinta. Busca o lapiceiro compañeiros para matar o rato. Agóchanse todas entre liñas, que non din nada. Porque só queren mirarte mentres as buscas. Só queren recordarte así, mimándoas inocentemente.
Deixa que nos desnuden os pensamentos e que se unan os espritos.
Coma aquela vez. Que sobran as ganas de amarse pero falta tempo para mirarse, calados, mareados pola presión dun momento realmente puro.
E o final, recordarános un principio, cheo de inocencia e ganas de máis. De coincidencias non premeditadas.
- Of adventures of a lifetime.
No hay comentarios:
Publicar un comentario