Córtame o aire na cara e aínda non empezou o inverno.
Alimentándome de néboas de luns, bastas e espesas.
Dormindo en maleteiros entreabertos, en basura cheirenta, nunha vida común.
Queda na ventá, saludando as horas que pasan.
Melancolía barata, resaca en bata.
Parada nun retrouso, na ironía dunha rima incesante.
Buscando palabras nun café xa frío, cortado polo outono, caduco como as follas dunha árbore perenne.
Dun ventre sen descendencia.
Dunha historia olvidada.
Dunha vida sen pilas.
E dun reloxo un tanto sádico.
A veces, levantarse, é un traballo sin remuneración.
No hay comentarios:
Publicar un comentario