Para ti.

"Hai días nos que non me chega todo o teu armario para sentirte aquí.
Porque eu, sin saber quen fun, son ti. Sin querer, xogando..."






Hai xente que pinta caras pero eu son máis do bando que escribe sorrisos.

Desas que se quedan analizando que dirección toman as comisuras.

Das que se dormen en cada mirada, pensando no porqué. 

Sonche, sí, desas poucas, que che reclaman nos silencios, galopantes.

Que che abrazan, incesantes, de maneira un tanto ficticiamente eterna. 




Vélame nas noites, como morta en vida.

Como mosca caída no teu regazo. 



Que se me torce o voo, caio en picado.

Fúndome nas areas movedizas da incertidume,

consúmome polo zume dos bos días sen ti.





Asique acompáñame nas noites,

Aliméntame con cafeína os párpados dunhas pupilas dilatadas vixiándote, entre suspiros.

Cálmame a sede de cariño, que sin ti, non son, nin ahora nin nunca.






"Entón, despois do ritual dos días sin ti, intentarei soñarte abrazado a min, como aquel día no que xogamos a querernos moito".

L. Creciente 1.

Ese escalofrío, que precede a tormenta sensorial.

É ese o impulso polo que deberíamos movernos. 

Debería ser o que nos empuxase a perder o medo de afastarnos de nós mesmos, na oscuridade da noite.

Sen límites, lonxe.

Sen comer, sen dormir. Nun espacio atemporal. Donde nos movesen os latidos.

Deberíamos falar cantando, deberíamos mirarnos pintando, deberíamos susurrarnos escribindo bonitas poesías.

Deberíamos. Deberíamos loitar porque non amencese o día.

Porque perder o medo a caer é a forma máis san de tirarse.

/E deberían ser as tres da tarde, non da mañán/.

Lúa chea 1.

Teño que recoñecelo. Algo de mala ostia si que me pon (un pouco solo, como o café).

Que saques o peor de min tan facilmente, cando eu me esforzo tanto en escondelo. Ten tela a cousa (como o meu vestido de acompañante á boda que non fomos, ou que non vamos, mellor dito).

Non sei por qué te empeñastes tanto en xogar ás casiñas conmigo; sabías de sobra que o meu non era eso, que me agobiaba, que eu son máis de cada can co seu óso.

Que me mataba a incertidume, sí, que me desconcertabas e eso atábame a ti, tamén. Pero eso, por se non te destes conta, fíxome completamente túa, como non o fóra nunca, de nadie. Nin de min.

Pero ti nada. Eu decíache que non, que me cheiraba raro (e non sólo a colonia), que a historia se complicaba sin ter por qué.

Pero como siempre, nin puto caso.

Ahora sei que non era por facer un chiste

                 que non era tampouco polo meu ben

                 que non era menos aínda por evolucionar conmigo

                 que era todo moito máis simple

        

Porque era todo simplemente por joder. 

(a putada e que estou toda cachonda pensando en volver a joder contigo).

M.

O día dorme, moi amodiño, mentres miro para ti. As horas pasan, paseniño, mentres empezo a conocer a túa espalda espida, que me saluda a cada mirada de unha forma diferente. 

Cerro os ollos, e a túa respiración ensíname a dormir profundamente, a soñar con algo diferente, a evadirme lonxe. a olvidarme de que, por non saber, non sei nin quen son (está a ser algo raro).

Desperto e complícaseme pensar, porque non hai nada que controlar. Asique, que carallo, voume a abrazar a ese bico que me destes sin conocerme, para conocerme, para quererme sin querer querendo, un pouco, por unha noite.

Será o calor que traes de onde vés, o que me tapa do frío.
Será a fame que pasaches que me saca as ganas de comer.
Será, que por ser, fasme existir sin un porqué, fasme chorar sin querer, fasme querer sin chorar.
Fasme cantarche sin voz, fasme escribirche cos pés, fasme rabuñarche un corazón na espalda, que non promete nada, pero que quere todo.

Fasme rir descubrindoche desde a distancia. Fasme estar en vela recordando. Fasme bailar soñando.


Non sei se son eu ou és ti pero, cariño, non se está tan mal así.

Prospecto.

Hai amores que olen a Nenuco;
que inspiran,
que irritan,
que sorrín,
e que din adiós.

Hai amores que veñen en botes con instruccións;
que explican,
que enseñan,
que se derraman,
e que se acaban.

Hai amores incluso con recomendacións de uso,
indicados para o verán,
para períodos de transición,
para otoño.
(que se estropean fóra de temperatura).

Cuidado, pois, con esos amores, que a pesar de ter o bote grande sigue a ser colonia para nenos.

9/01. S.

Porque ó final só te arrepintes das fotos que non sacastes,

das cancións que non cantastes,

e dos bicos que non destes.

Sin medias tintas.

Pero dábanos medo querer.

Dábanos medo condenarnos a mirarnos con ternura,

polas mañáns,

polas tardes,

e polos medios días.

Entonces poñíamos excusas.

Moi elaboradas teorías que nos serviron para que pasara o tempo

os días,

as semanas, 

os meses....pero nunca en balde.

Que hoxe, a 9 de Enero, despois de 9 días, decidimos acabar o que nunca empezáramos, porque xa non sentíamos o que nunca existira.

Hoxe deixámolo cansados de autoengañarnos e "te quiero" sonou a "adiós" e viceversa.

E, aclarados, liámonos para celebralo pero xa non era o mismo;

Xa non valía de nada sacarse fotos,

nin cantar aquelas cancións,

nin darse máis bicos.

Que as cousas veñen solas e hoxe, sin habelo planeado, a vida doume motivos para escribirche.